Temperatura jest najważniejszym czynnikiem stabilności koloru wiskozy bambusowej. Powyżej 40°C mikroporowata struktura włókna znacznie się rozszerza — ten sam mechanizm, który chłonie wilgoć podczas normalnego użytkowania. To rozszerzenie w ciepłej wodzie pozwala barwnikom wydostawać się z włókna szybciej niż w niskich temperaturach.

W 60°C — temperaturze, w której wiele osób pierze pościel w tradycyjny sposób — bambus może stracić dużo koloru w jednym praniu. W 40°C proces jest znacznie wolniejszy i kontrolowany. W 30°C jest minimalny. Efektem jest równomierne blaknięcie na całej powierzchni, bez plam: kolor jaśnieje, ale pozostaje spójny.

Uniwersalne detergenty do pościeli — zwłaszcza w proszku — często zawierają trzy kategorie składników, które kumulatywnie niszczą barwniki wiskozy bambusowej.

Wybielacze optyczne (optical brighteners): środki fluorescencyjne, które osadzają się na włóknie, by wizualnie je wybielić. Na bambusie białym lub kremowym z czasem wywołują reakcję utleniania, która daje paradoksalne żółknięcie — tkanina wygląda na żółtszą, bo wybielacze się rozkładają i utleniają. Na ciemnych kolorach powodują stopniowe blaknięcie.

Enzymy proteolityczne i lipolityczne: zaprojektowane do usuwania plam białkowych i tłuszczowych. Skuteczne na plamach, ale atakują też cząsteczki barwnika związane ze strukturą komórkową włókna, przyspieszając uwalnianie koloru podczas prania.

Proszki z percarbonatem: percarbonat sodu to wybielacz na bazie aktywnego tlenu. Skuteczny w dezynfekcji, ale agresywny wobec barwników włókien celulozowych, takich jak wiskoza bambusowa, zwłaszcza w wysokich temperaturach.

Wiele osób dodaje płyn zmiękczający do prześcieradeł z bambusa, by „zachować miękkość”. Problem w tym, że bambus nie potrzebuje płynu zmiękczającego — jego miękkość jest strukturalna, wynika z geometrii włókna, a nie z obróbki powierzchni. Płyn zmiękczający nie dodaje prawdziwej miękkości: tworzy woskowatą warstewkę, która ją tylko chwilowo imituje, i przy okazji powoduje dwa problemy.

Po pierwsze: składniki kationowe (środki powierzchniowo czynne o dodatnim ładunku) płynów zmiękczających reagują z anionowymi barwnikami wiskozy bambusowej, tworząc kompleksy chemiczne zmieniające odcień — nieregularne plamy albo efekt „mapy”, który pojawia się po praniu, prawie zawsze są spowodowane tym. Po drugie: warstwa płynu osadza się na tkaninie nierównomiernie, tworząc obszary o różnej chłonności, które odbijają światło w inny sposób.

Wirowanie przy dużej prędkości (powyżej 1000 obr./min) tworzy intensywne obciążenie mechaniczne mokrego włókna. Wiskoza bambusowa, jak wszystkie włókna celulozowe, jest bardziej podatna na obciążenie mechaniczne, gdy jest mokra — włókna się wydłużają, skręcają i obciążają w sposób, który na sucho by nie wystąpił. Ten fizyczny stres nie powoduje bezpośrednio zmiany koloru, ale przyspiesza degradację włókna, która z czasem prowadzi do przyspieszonego blaknięcia.

Suszarka w wysokiej temperaturze jest bardziej problematyczna: łączy obciążenie mechaniczne (obracanie bębna) z ciepłem (do 80°C w niektórych programach) — najgorsze z obu światów dla wiskozy bambusowej. Ciepło suszarki to drugi najczęstszy czynnik przyspieszonego blaknięcia, po złej temperaturze prania.

Ultrafioletowe promieniowanie słońca ma energię wystarczającą, by zerwać wiązania chemiczne barwników organicznych — ten proces nazywa się fotodegradacją. Wszystkie włókna wystawione na słońce z czasem blakną, ale szybkość zależy znacząco od rodzaju włókna i barwnika. Wiskoza bambusowa, dzięki porowatej strukturze i łatwiejszemu dostępowi do barwników, jest bardziej podatna na fotodegradację niż zwykła bawełna, zwłaszcza w ciemnych i intensywnych kolorach.

Blaknięcie od UV jest kumulatywne i stopniowe — nie widać go po jednym suszeniu na słońcu, ale po tygodniach regularnej ekspozycji kolor staje się wyraźnie jaśniejszy, a efekt zwykle jest silniejszy w miejscach bezpośrednio naświetlanych (na grzbietach zagnieceń) niż w cieniu.

W pierwszych 3-5 praniach każda barwiona tkanina — także bambus — uwalnia część niezwiązanego barwnika, który pozostał po procesie przemysłowym. To normalne zachowanie, a nie wada jakości. Problem pojawia się, gdy prześcieradła z bambusa są prane w pierwszych cyklach z innymi rzeczami w różnych kolorach: uwolniony barwnik może osadzić się na innych tkaninach, albo różne kolory mogą się mieszać z prześcieradłami, powodując zmiany barwy.

Klasyczny przykład: niebieskie prześcieradła prane z białymi poszewkami w pierwszych cyklach — poszewki mogą nabrać błękitnego odcienia od uwolnionego barwnika. Albo białe prześcieradła prane z kolorowymi rzeczami — mogą nabrać niechcianych odcieni.